വർണ്ണങ്ങൾ

നിന്റെ സ്വപ്നങ്ങളിലേക്ക് ഞാനെന്റെ കവിതകൾ അയക്കുന്നു

എനിക്കുമുമ്പിൽ പുഴപോലെ ഒഴുകുന്നവളെ

നിന്റെ വാതയാനങ്ങൾക്കുമേൽ എന്റെ കണ്ണുകളുടെ തുടിപ്പുകൾ
വെയിൽ ചില്ലകൾ തഴുകുന്ന ഇടവേളകളിലും

നിനക്കുമേൽ നിഴൽ പാകാതെ

നിന്റെ നിദ്രയ്ക്ക് ഭംഗം വരുത്താതെ

കാറ്റിൻ തലോടലാൽ പാറും മുടികളെ

ആർക്കും പിടികൊടുക്കാതെ

നിശബ്ദം 

ഏതോ ലിപികളെഴുതുമാ

നേർത്ത കൂരിരുൾ പുഴയെ
ഇറുകിയടച്ച കണ്ണുകളെ,

ഞാൻ കാണാൻ കൊതിക്കുന്ന ഇളനിലാപൊയ്കകളെ
കാത്തിരിക്കുന്നു ഞാൻ

നിന്റെ വിഹായാസ്സിൽ

ഒരു താരമെങ്കിലും ആകാൻ കൊതിക്കുന്ന

അസംഖ്യം മണൽതരികളിൽ

ഒന്നുമാത്രമായവൻ

Advertisements

ഒരു പുഴക്കാലം

ഒരു പുഴക്കാലം

ആ വയലുകളിലെ വരമ്പിലാണയാൾ മുളക്കൂടാ പതുക്കിയത്.  വെള്ളം വറ്റിച്ചു കിടന്ന പാടത്ത് ആമ്പലുകൾ മത്തവള്ളിപോലെ പടർന്നുകിടന്നിരുന്നു.. ആമ്പൽ പൂക്കളുടെ ശവപ്പറമ്പ്.. 
പാടത്തെക്കുള്ള തുമ്പിന്റെ മറുകരയിൽ സതീശൻ വലവീശുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

ഈ പാടത്തെ നെല്ലുവിറ്റാണ് അവനെ ഞാൻ എഞ്ചിനിയർ ആക്കിയത്.. അതേ പാടത്ത് അവനിന്ന് ഫ്ലാറ്റ് പണിയുന്നു. മണ്ണൂർന്നിറങ്ങേണ്ട വെള്ളത്തെ ടൈൽ കൊണ്ടാണകേട്ടി തീർത്തിരിക്കുന്നു. രണ്ടുകൊല്ലം കൊണ്ട് അവനെല്ലാം മായച്ചുകളഞ്ഞു.. മുത്തച്ഛൻ പറഞ്ഞതോർമ്മയുണ്ട്.. ഈ പുഞ്ചപ്പാടം ഒരു വലിയ കിണർ പോലെയാണെന്ന്. എത്ര മഴപെയ്താലും അതാഴ്ന്നിറങ്ങും അതും അങ്ങുപാതളം വരെ.. മാവേലിക്ക് കുടിക്കാനാണത്രേ.. പുഴയിലെയും കിണറിലെയും വെള്ളം മനുഷ്യന് ഉള്ളതുപോലെ പാതാളവാസിക്ക് വെള്ളം കിട്ടാൻ ഈ പാടം വേണം.
എന്റെ മാവേലിക്ക് കുടിക്കാനുള്ള വെള്ളമാണവൻ തടകെട്ടി വെച്ചത്.. ചെമ്പൂഴി നിറച്ചത് . കരിങ്കല്ല് പാകിയത്.. കലഹിക്കാനായില്ല മധുരം നിറച്ച കാലുകൾ അറുത്തുമാറ്റാൻ അവനെ കഴിഞ്ഞുള്ളു. അല്ലെങ്കിൽ ഞാനെപ്പോഴേ…

ഒരാഗ്രഹം തോന്നി ആ  ഇരുമ്പുവണ്ടിയിൽ നിന്ന് മുറിച്ചകാലുകൾ മണ്ണിൽ മുട്ടിച്ചു നിൽക്കാൻ.. പതുക്കെ രണ്ടാമത്തെ കാലും മണ്ണിൽ തറപ്പിച്ചു തണുപ്പാവാഹിപ്പിച്ചപ്പോഴേക്കും മഴ പെയ്തു തുടങ്ങിയിരുന്നു. 

കുറെ നേരം ആ മഴ അയാൾ ആസ്വദിച്ചു..  കിളിമാമ്പുഴയുടെ കൈവഴികളിൽ അയാൾ മനസ്സുകൊണ്ട് എത്തിയിരുന്നു.  പതുക്കെ കാലുകൾ വെള്ളത്തിലേക്കിട്ടു. ഇടയ്ക്ക് കിളിമാമ്പുഴ കുസൃതി കാട്ടും.. വെള്ളം പതുക്കെ പതുക്കെ കയറി ഇരിക്കുന്നയാളുടെ നഞ്ചോളം എത്തും.. കുഞ്ഞുങ്ങളാണ് ഇരിക്കുന്നതെങ്കിൽ മാറോട് ചേർത്തൊരു പാച്ചിലാണ്.  പിന്നെ പടിഞ്ഞാറെ കൈതക്കാട്ടിൽ അമ്മയുടെ വരവ് വരെ താരാട്ട് പാടിയുറക്കും.. 

അമ്മയുടെ സ്നേഹമാണ് കിളിമാമ്പുഴയുടെ വത്സല്യത്തെക്കാൾ കൂടുതലെങ്കിൽ ആ കുഞ്ഞു കിളിമാമ്പുഴയുടെ സ്വന്തമാണ്.. അതുകൊണ്ട് കിളിമാമ്പുഴക്കരയിലെ അമ്മമാർ സ്നേഹത്തിന് പെരുകേട്ടവരാണ്.. 

നെഞ്ചിലെ തണുപ്പൊന്നു കൂടിയോ.. മാധവൻ ചുറ്റും നോക്കി

കിളിമാമ്പുഴയെവിടെ??
,കൈതക്കാട് എവിടെ?
ചുറ്റും വെള്ളം മാത്രം.. 

പുറകിൽ മകൻ കെട്ടിയ വല്യ ഫ്ലാറ്റ് തലയെടുപ്പോടെ നിൽക്കുന്നു..

മോനെ.. മാധവൻ വിളിച്ചു..
ഗിരീഷേ..   മാധവൻ നീട്ടിവിളിച്ചു…

ചുറ്റും വെള്ളോഴുക്കിന്റെ താളം മാത്രം.

മോനേ… അടുത്ത തവണ വിളിയുയരും മുമ്പേ വായിലേക്ക് വെള്ളം കയറി. 

ആരോ കെട്ടിപിടിക്കുന്നു.. 

എന്റെ കിളിമാമ്പുഴയമ്മ..

അമ്മേ…

അല്ല  ഇതമ്മയല്ല..

….

വെള്ളത്തിൽ നിന്ന് തലപൊക്കിയപ്പോഴേക്കും ഒരു നീല ഷർട്ട് മാത്രം കണ്ടു. ആ കൈകളിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു 

മോനെ എന്ന് വിളിക്കാൻ മാധവൻ തുടങ്ങിയതാണ്.. 
അത് മാ..  യിൽ അവസാനിച്ചു..

കിളിമാമ്പുഴയുടെ കൈവഴി തന്റെ കളിക്കൂട്ടുകാരന്റെ കാലിൽ ഒന്നൂടെ തൊട്ടു നോക്കി… വിതുമ്പിയിരിക്കണം…

അത്ര നിശബ്ദമായി അവളൊന്നു കരഞ്ഞു.  മണ്ണുണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ ഒരടയാളമെങ്കിലും അവൾ തന്നിട്ട് പോയേനെ..

എന്റെ ഡയറിക്കുറിപ്പുകൾ

ഇന്നലെ നിന്നിലേക്ക് ഒരു യാത്ര തുടങ്ങി വെച്ചിരുന്നു
വിഷയം നീയായത് കൊണ്ട് നാലുവരിയിൽ ചുരുക്കി

ബാക്കി ദിവാസ്വപ്നങ്ങളിൽ പകുത്തു

നോക്കി പല്ലിളിച്ചമിച്ചവരികളെ ചരിച്ചൊരുവരകൊണ്ട് കൊലപ്പെടുത്തി
ബാക്കി മഷിസ്വപ്നങ്ങളിൽ നിറച്ചു
മടുത്തപ്പോൾ വെറുതെ താളുകൾ പിന്നാക്കം മറിച്ചു
എല്ലായിതളിലും ഒരെയക്ഷരങ്ങൾ

ഒരേ വാക്കുകൾ

ഒരേ ചരിവുള്ള വരകൾ
വരകൾക്കൊടുവിൽ വീണ്ടുമോരീരടി 
നാളെ മുടക്കം വരരുത് നിന്നിലേക്കുള്ള യാത്രതുടരണം…

ഒറ്റയ്ക്ക് ചിരിക്കുന്നവൻ 

ഒറ്റയ്ക്ക് ചിരിക്കുന്നവൻ
ഏതാകാശത്തിന് കീഴിലും ഒരേ നിറമുള്ളവൻ

ഏതുമണ്ണിന്റെ മുകളിലും ഒരെയടിയുള്ളവൻ

ഏതുകാറ്റിന്റെ കയ്യടക്കത്തിലും ഒരേഗന്ധമുള്ളവൻ

രാപ്പകലെത്ര വന്നുപോയാലും ഒരെയുടുപ്പിന്റെ വർണ്ണങ്ങളുള്ളവൻ

വിഷാദപുഴകളില്ലാതെ,

കുടുംബമഹിമയുടെ ഭ്രംശതാഴ്വരകളില്ലാതെ,
പെണ്ണുടലിന്റെ ചൂടോ

ഭൂമിക്കുകടമായി ഒരുതുള്ളിഭ്രൂണമോ സ്വന്തമില്ലാത്തവൻ
വെയിലത്ത് തണലും

മഴയത്ത് കൂരയും

തണുപ്പിൽ പുതപ്പും

വിശപ്പിനാഹാരവും ബാധ്യതയായവൻ
ബോധമില്ലാതെ പുലമ്പുമ്പോഴും

കുഞ്ഞുസ്വപ്നങ്ങളൂറിയുറങ്ങുമ്പോഴും

ഒറ്റയ്ക്ക് ചിരിക്കുന്നവൻ
നിതിൻ ഓണംപള്ളി

ആലാപനം: നരേൻ പുല്ലേപ്പാറ്റ

അകലങ്ങൾ

ഒരേ അകലങ്ങളാണിന്നും

ചില വാക്കുകൾക്കിടയിൽ

ചില പ്രണങ്ങൾക്കിടയിൽ

സ്വപ്നദേശങ്ങൾക്കിടയിൽ
വലിച്ചെറിഞ്ഞാലും മനസ്സിൽ തികട്ടുന്നു

ഭംഗിവാക്കുകൾക്കൊണ്ടേച്ചുകെട്ടുന്നു

അടുത്തുന്നുവന്നാൽ തിളച്ചു തൂവുന്നു

എങ്കിലും സൗഹൃദങ്ങൾക്കില്ല ചരടെന്നുചൊല്ല്
എങ്കിലും ഒരു താലിച്ചരടും കീഴോട്ടുപായില്ല

അതുപോലെ മുകളിലേക്കുമത്രെ..
കയ്യുയർന്നാലും തലകുനിയില്ലയത്രെ
കാരണം ഒരേ അകലമാണിപ്പോഴും

ചില വാക്കുകൾ തമ്മിൽ

തിന്നുന്ന ജാതിപോലല്ല ഉണ്ണുന്ന ജാതീയ വാക്കുകൾ

തന്മയി ഭാവമാം സംസ്കാരം

നൂറ്‌സിംഹാസനങ്ങൾ നീയല്ല നിൻ തലമുറ കൊടികുത്തിയാലും കയറിയപ്പിയിട്ടാലും 
ഒരേ അകലമാണന്നവർ

ഇരുന്നിടം മണത്തു കാർക്കിച്ചു വെയ്ക്കുന്നു

അയാൾ

വെളിച്ചം വീണുതുടങ്ങിയിരുന്നു. അയാൾ നടക്കാൻ തുടങ്ങി, വഴിയരുകിൽ ആരോ കൊണ്ടുവന്നുവെള്ളവും ഭക്ഷണവും വെച്ചിരുന്നു. ആരോടും ചോദിക്കാതെ അയാൾ അതെടുത്തുകഴിച്ചു.വൈകുന്നേരമയാൾ മരച്ചുവട്ടിൽ കിടന്നുമയങ്ങി.ഉറക്കം എഴുന്നേറ്റപ്പോൾ കാലിൽ വീണ്ടും ചങ്ങലകൾ ഉണ്ട്. തലേന്ന് കിടന്ന അതേ മുറി. അയാൾ ഭ്രാന്തമായി ആക്രോശിച്ചു. നാളെ ഞാൻ പോകും.. കേട്ടോ.. എന്റെ മോളുടെ അടുത്തേക്ക്.. അയാൾ ചുമച്ചു.. ഒന്നാരമിനിറ്റോളം നീണ്ടുനിന്ന ചുമയ്ക്കൊടുവിൽ അയാൾ പറഞ്ഞു. ഉറങ്ങണം. നാളെ പോണം, അതിരാവിലെ പോകണം.. ഇന്ന് പോയതിനെക്കാൾ കൂടുതൽ നടക്കാനുണ്ട് അവിടേക്ക്.. പോകണം.. ഞാൻ കിടക്കട്ടെ..സെല്ലിന് പുറത്തേക്ക് വാക്കുകൾ ആവർത്തിച്ചുകൊണ്ടേ ഇരുന്നു. 

ഏകാന്തത

ഏകാന്തത

ഒരു നേർത്ത മരവിപ്പ്
ആ നിശബ്ദതയിൽ ഉയർന്ന കഴുക്കോലുകൾ
അതിൽ വലിച്ചുകെട്ടിയ തറപ്പാളകൾ
താഴെ നിവർത്തിയിട്ട വെള്ളിനിറമുള്ള ഊണുമേശയിൽ
അവളുടെ ജീവനറ്റ ശരീരം വല്യച്ഛൻ കിടത്തിയപ്പോളാണ്
എനിക്കുചുറ്റുമൊരു ജനാവലിയുണ്ടെന്ന് ഞാൻ അറിഞ്ഞത്
ഉയർന്നുവന്ന കരച്ചിലുകളാണ് അവിടെ എന്റെ അമ്മയും അച്ഛനും പെങ്ങന്മാരുമുണ്ടെന്ന് മനസ്സിലാക്കി തന്നത്
അതിനുമുമ്പ് എനിക്കുചുറ്റും ആളുകളില്ലായിരുന്നു

പന്തലില്ലായിരുന്നു

അവിടെ ഞാനും ഇല്ലായിരുന്നു

ഒപി

ഓരോർമ്മക്കുറിപ്പ്

ആശക്തമാം ചുണ്ടുകളിൽ വിരികയില്ല ചിരിയാമ്പലും
എന്നിട്ടും കീഴ്ചുണ്ടിന്റെ വിറയലാലെന്റെ ഹൃദയം വിടർന്നുപോയ്‌
വിറപൂണ്ട കൈകളിൽ വിറയാർന്നുകൊണ്ടേ മാതളപ്പൂവുകൾ
അതിലേറെ വിറയാർന്നെന്റെ കൈകളിൽ കടലാസുമുള്ളിലെയീറൻ വാക്കുകൾ
ഇത്രനേരം കൊണ്ടുമഴയെങ്കിലും ചലിക്കാതെ നിന്നാഞൊടികളും
നിന്നരികിലെന്തേ മാഞ്ഞുപോകുവാൻ കുഞ്ഞുരാവിന്റെ ചന്ദ്രനിതെന്നപ്പോൽ
മഴതോർന്നതിൻ പുറകെയാചുരിദാറുമാ പീടികത്തിണ്ണയിറങ്ങവെ

കയ്യിലെ കടലാസ്

പത്തുരൂപയ്ക്ക് കിട്ടിയാനല്ല തേൻമിട്ടായി പൊതിഞ്ഞു ഞാൻ

പ്രണയലിപികൾ

എന്റെ പ്രണയലിപികളുടെ ആവർത്തനങ്ങളിൽ 
പതിവ് തെറ്റാതെ ഉടലഴകുകൾ ഇല്ലാതെ

 ഒരേയൊരുവാക്ക്
എത്രതവണ കൊതിയൂറി എഴുതിയിട്ടും

മടുക്കാതെ
ഇന്നെന്നെ 

ഒരു കൊച്ചുകുട്ടിക്ക് രാതാരകങ്ങൾ കൈമാറുന്ന

കൗതുകം പോലെന്നെ പഠിപ്പിക്കുന്നു
ആവർത്തനങ്ങളുടെ സംഗീതമാണ് 

നിശബ്ദമായ 

പ്രണയത്തിന്റെ നിർവ്വചനം
അതുകൊണ്ടുനീ

പ്രണയഗീതങ്ങൾ ഉറക്കെ പാടുക
നിന്റെ പ്രണയതാവിന്റെ കാതുകളിൽ

അവയൊരു സാഗരം തീർക്കട്ടെ
മുളംകാടുകൾക്കിടയിലൂടെ

ഇഴുകിയിറങ്ങുന്ന കാറ്റുപോലെ
മനസ്സിൽ നിന്റെ പ്രണയം മാത്രം അലയടിക്കട്ടെ
ഓർക്കുക ആവർത്തനങ്ങളുടെ സംഗീതമാണ് പ്രണയം

ലോകാവസാനം

ഈ തരുവീഥിയിൽ മൗനങ്ങളായ് വന്നുപ്രണയം നിറയ്ക്കും ഹൃദയങ്ങളെ
നിങ്ങൾ തൻ സൗരഭം മെല്ലെവിരിച്ചിട്ട ഈറൻ തണലുകളെങ്ങുപോയി
സ്നേഹമനാഥമായ്‌ പൊരിവെയിൽ കൊള്ളുമ്പോൾ

ഏതുവിഷാദചൂടിലും വന്നുപോം ആമേഘതാലങ്ങളെങ്ങുപോയി
ഇഷ്ടങ്ങൾ വറ്റി, പകമൂത്തപകലിന്റെ ചുടുകാറ്റടിക്കുമ്പോൾ 

ഈ നീലരജനിയും വിയർപ്പുതൂവും
ശാന്തമായ്‌ വെന്തുതുടങ്ങുന്ന രാപ്പകൽ ഈധരണിതന്നിൽ ഋതുക്കളാകും

ഇനിവരും നാൾകളിൽ പകവെന്തപകലുകൾ

ഓരോ മനുഷ്യന്റെ ദൈവമാകും
ദൈവങ്ങൾ പെരുകി കൺകളിൽ ഒന്നുമാറ്റേതിനനിബിലീസെന്ന് ഉറഞ്ഞുതുള്ളും
പിന്നൊരു രാപ്പകലേറെമുഴക്കാമോടങ്ങു

കടന്നുപോകും
പിന്നെ രാപ്പകലിനുള്ളിൽ പൂക്കൾ ചിരിക്കും 

വിത്തിടും കായ്ച്ചിടും 

ഭൂവോരു സ്വർഗമായ് 
ആ കാട്ടിനുള്ളിൽ പരിണാമം തന്റെ വിത്തിടും നാൾ വരെ

ഏറെ നിശ്ശബ്ദയായ് കാത്തുനിൽക്കും